14, జూన్ 2021, సోమవారం

గురువు బిక్ష

 

పద్మవ్యూహమైన ప్రపంచంలోకి

అమ్మగర్బంలోంచి అభిమన్యుడి అంశతో భయల్దేరానూ....

ఏది మంచో... ఏది చెడో...

ఏది ఒప్పో... ఏది తప్పో....

ఏం చేయాలో... ఏం చేయకూడదో....

తెలియకుండానే ప్రయాణం సాగేదేమో....

కానీ

నాకొక మార్గదర్శనం దొరికింది

నాదారి పోడువునా చీకట్లను పారద్రోలే కాంతి ఫుంజం మెరిసింది

అప్పుడే విచ్చుకున్న నా కళ్లకు

ఉదయకాంతిని చూపించే  చదువుల భానుడు ఎదురొచ్చాడు

గురువు దొరికాడు

గురుతర భాధ్యతల్ని తను తీసుకొని నన్ను మలిచాడు

గతి తప్పని ఆలోచనలని

వక్ర మార్గమెరగని ఆచరణని

సమాజంలో నా సుస్థిరతని

తానే స్థిర పరిచాడు

ఆదిప్రణవమైన అ ఆ...లు మెదలు

అనంతమైన సంగతులు బోదించాడు

రూపంలేని నా స్వరూపానికి

శిల్పిలా...కుంచెలా....పాళిలా...

కమ్మరి కొలిమిలా... కుమ్మరి చక్రంలా... చేనేత రాట్నంలా...

నన్ను తీర్చిదిద్దాడు....

అభిమన్యుడి అసంపూర్తి నుండి

పార్థుని పరిపూర్ణం వరకూ

పద్మవ్యూహం చేదించి భ్రతుకు బండిని సాగించే వరకూ..

గురువుల బిక్ష నా ఈ కక్ష్య

గురువుల బిక్ష నాలో ప్రజ్ణ

గురువుల బిక్ష నేనే ఇంకా.....

గురుదేవోభవ, ఆచార్యదేవోభవ

అమరత్వదేవోభవ ఆచార్యదేవోభవ

ఇటు వైపు చూస్తోంది.

 

సార్వభౌమత్వం స్వాభిమానం

ఇవి జంటపదాలో... ద్విపదులో....

జాతి గర్హాలో... గర్వాలో... గర్జనలో....

నేడివి చర్చనీయాంశాలు... చైతన్య ప్రవాహాలు...

విశ్వమానవ కళ్యాణానికి

విశ్వగురూ వికాసానికి

విశ్వ వైప్లవ్య ప్రభోదానికి

విశ్వజనీన అంశీభూతం నా దేశం

అందుకే....

విశ్వమంతా నా దేశం వైపు చూస్తుంది

కరోనాసుర అంతం కోసం కంటైనర్లలో తరలొస్తున్న వ్యాక్సిన్ బుడ్డీల కోసం

విశ్వమంతా నా దేశం వైపు చూస్తుంది

దేహాలనే కర్షక క్షేత్రాలుగా చేసి హలాలనొదిలి రాజదాని గుడారాల్లో చేరిన రైతు న్యాయాల కోసం

విశ్వమంతా నా దేశం వైపు చూస్తుంది

ఆరుగాలం అన్యాయాన్ని ఆపమని నినదిస్తుంటే నిద్దరోయిన సెలబ్రిటీ పట్టు పరుపుల కోసం

విశ్వమంతా నాదేశం వైపు చూస్తుంది

విశ్వమానవుడి స్పందనలపై అఘమేఘాలై విరుచుకుపడుతున్న స్వార్వబౌమ సింహాల కోసం

విశ్వమంతా...

నాదేశం వైపు చూస్తుంది

నాదేహం వైపు చూస్తుంది

నా మోసం వైపు చూస్తుంది

నా కంచెల వైపు చూస్తుంది

నా కట్టుబాట్లని చూస్తుంది

నాపై కమ్మిన ఉగ్రవాదం వైపు చూస్తుంది

నాపై వేసిన అభాండాలను వింటుంది

నేనే లేకుండా చేసే కుట్రకోణాల్ని కంటుంది

స్వాభిమానమో.... సార్వభౌమత్వమో...

నన్నే లేకుండా చేస్తానంటే....

నా ఉనికినే ప్రశ్నిస్తుంటే....

నా నరాల్లో రక్తపు దారులకు నరమేదాన్ని అంటించాలనుకుంటే...

నా పొలాల్లో పారే నీళ్లకు కార్పోరేట్ సాంద్రతను చేకూరుస్తుంటే....

అసంఘటిత రంగమే కదా....

అడిగే వాడెవడనుకుంటే...

గడ్డిపరకలు ఒక్క చోట చేరి పురితాళ్లను పేనుతున్నాయ్

చలి చీమలు దారిని వెతుక్కుంటూ దడిలా గడీని కడుతున్నాయ్

అది ఉరితాడు కావాలో.... జంద్యమే కావాలో...

సమాదులే కావాలో.... కోటలా మారాలో....

తేల్చుకోవాల్సింది మీరే

మీరంటే కీడు చట్టాలు చేసే పాలకవర్గాలే కాదు

అన్యాయం వికటాట్టహాసం చేస్తున్నప్పుడు

నోరుమూసుకున్న నయవంచకులు

అబాగ్యుని ఏకాకిని చేసేందుకు

దండుకట్టిన దగుల్బాజీలు

మన బిడ్డలే కదా.... ఇకనైనా స్పందిద్దాం

ముళ్లకంచెలతో కాదు మనసు చంచలంతో ఆదరిద్దాం

నష్టనివారణకోసంకాదు నలుపు మచ్చ రాకుండా చూద్దాం

జై కిషాన్ జై హిందుస్థాన్.

 

2, జూన్ 2021, బుధవారం

మీడియానా మాఫియానా.....


కరోనా కరాళకేళి, అరణ్యరోదన, మ్రుత్యు విహారం, మరణ మ్రుదంగం ఏంటీ రాతలు, ఎవరికోసం ఈ కూతలు. ఫోర్త్ ఎస్టేట్ అని సగర్వంగా చెప్పుకుంటూ రొమ్ములు విరుచుకుంటున్న జర్నలిస్టులు సమాదానం చెప్పాలి. ఆక్సీజన్ దొరక్క అల్లాడిపోతున్న ప్రాణాల్ని ప్రపంచానికి చూపాల్సిందే కానీ ఎలా.... అసలే భయపడి రోగం రాకున్నా... రోగం లేదన్నా మీరు చెప్పే మాటలు చూపే ద్రుశ్యాలు చూసి ఇంట్లోనే కుప్పకూలుతున్న మనుషులపట్ల మీ భాద్యత ఏంటి? సమాజాన్ని భయబ్రాంతులకు గురిచేసే వార్తల పట్ల జర్నలిజం తీసుకోవాల్సిన భాద్యత ఏంటో కనీసం ఒక్కటంటే ఒక్క ఛానల్ కైనా తెలుసా...? ఒక్క జర్నలిస్టు పాటిస్తున్నాడా...? ఏ విలువల వైపు మన మిడియా ప్రస్థానం కొనసాగుతుంది. ఓ వైపు పారసిటామాల్ బిల్లలు, విటమిన్ టాబ్లెట్లకు తోడు చాలా మైల్డ్ స్టెరాయిడ్ డ్రగ్స్ తో పరిష్కారమై పోయే సమస్యకు ప్రైవేటు హాస్పిటళ్లు నిలువుదోపిడి చేస్తుంటే... మీ వాలకం వాల్లకు మరిన్ని బేరాలు అప్పజెప్పినట్టనిపించడం లేదా? కేవలం భయం మాత్రమే ఎనబైశాతం చావులకు కారణమౌతుందని డాక్టర్లు గగ్గోలు పెడుతుంటే మీ చెవులకు వినిపించడం లేదా...? ధైర్యం చెప్పాల్సిన కష్ట సమయంలో ఈ పైశాచిక ఆనందం ఏంటి...? దయచేసి అదేపనిగా కరోనా వార్తల కంపుని జనం మీదకు వదలకండి....
సోషల్ మిడియా చేతులుంది కదా అని ప్రతీ అడ్డమైన సమాచారాన్ని షేర్ చేసి షేర్షాల్లాగా విర్రవీగుతున్న మిడిమిడి జ్ణానవంతులు కొంచెం సయమనం పాటించండి, ఎక్కడో ఏదో జరిగిందని, ఎవడో ఏదో పోస్ట్ చేయగానే నేనే ముందు అందించాలనే మీ ఆత్రాన్ని కొంచెం ఆపుకొని మీ మైండ్ లోని మలిన మూత్రాన్ని దించేయండి. ఎంబిబిఎస్, ఎండీలు కన్నా గొప్ప చదువుల మేదావులమని మీకు తోచిందేదో చెప్పి... అమ్మో అలా ఉందా... అయితే కష్టం, ఏంటీ ఇంకా ఇంట్లోనే ఉన్నావా... ఇక పోతావు, అంటూ మీ సొంత పైత్యంతో పేషంట్లకు పిచ్చెక్కనీయకండి. అలాగే ఏదైనా ఇబ్బంది ఎదురైతే కంగారు పడకండి. ముందు మీ టీవీని, ఫోన్ని తీసి పక్కన పెట్టండి. ఓ వెయ్యో రెండువేలో పోతే నష్టమేం లేదు, ఓ డాక్టర్ని సంప్రదించండి, అంతేకానీ అడ్డమైన ప్రతీ మెసిజీని, ఇచ్చే ప్రతీ వ్యక్తినీ నమ్మకండి. పీకలమీదికొచ్చాక నిద్రలేచి శ్మశానంలో చోటు వెతుక్కోకండి. ఇక ఈ టైంలో కేంద్రమేం చేసింది. రాష్ట్రమేం చేసింది అని సొల్లుపురాణాలు చెపుతూ తమ కన్నింగుని భయటపెట్టే ప్రతీ ఒక్కరికి ఎవరేం చేశారో తెలిసే రోజొస్తుంది అప్పటిదాకా ఎవడు చెప్పినా మీ సిద్దాంతాల వేదాంతం ఆపరని తెలుసు, వస్తుంది ఖచ్చితంగా వస్తుంది బెడ్డు మీద పడుకొని తీరిగ్గా ఎవరేం చేశారో తెలుసుకొని రాయండి, అప్పటికీ మీరు బతికుంటే......
వైద్యో నారాయణో హరీ అంటూ అసేతు హిమాచలం సాష్టాంగ పడుతున్న వేల, ఏం మనుషుల్రా మీరు, సంపాదనతో ఏం చేసుకుంటార్రా మీరు... 100 రూపాయల థర్మామీటర్ 1000, 500ల ఫల్స్ ఆక్సీమీటర్ 5000, విక్స్ బిల్ల దగ్గర్నుండి విటమిన్ బిల్ల వరకూ ఏం రేట్లురా అవి, ఎవనీకి తెలువని మందులైన రెమిడెసివీర్లు, టుసిలిజుమాబ్లు మీరు చేసే బ్లాక్ దందాల వల్ల ఇవ్వాల ప్రతీ ఒక్కనికీ ఉఛ్చ పోయిస్తున్నాయి. అయ్యా ఈ హౌలే గాళ్లకు చదువుకున్న మీరెట్ల జతకలిసిండ్రయ్యా... ప్రైవేట్ హాస్పిటళ్ల నిర్వాహకులారా ఏం దోపిడి ఇది వారం రోజుల విటమిన్ బిల్లల ట్రీట్మెంట్కి 10 లక్షల బిల్లులేంట్రా సామి, కత్తి పట్టిందీ లేదు, ఒక్కన్ని చీరిందీ లేదు, ఏం చేస్తున్నార్రా మీరంతా.... అవసరం ఉన్నా లేకున్నా ఆక్సీజన్ పెట్టాలె, వెంటలేటరెక్కియ్యాలే, రెమిడిసివీర్లు తెవాలని ముందే చెప్పాలె, అడ్వాన్స్ గా లక్షలు లక్షలు కట్టమనాలే, ఏంది సామీ ఇది మీ వల్ల ప్రాణాల్ని ఫణంగా పెట్టి పోరాడుతున్న డాక్టర్లకు చెడ్డ పేరోస్తుందిరా సామి. ఈ కరోనా పురుగుకన్నా భయానకమైన పురుగు ఖచ్చితంగా మిమ్మల్ని ఫడుతుందని మీ హాస్పిటల్ బయట ఏడుస్తున్న పేషంట్ల బందువుల ఉసురు మీకు తగలదా...
అయ్యా అన్నింటిని అవకాశాలుగా చూసి చూసి ఆకరికి ఇక్కడికొచ్చి పడ్డాము, ప్రక్రుతిని కుళ్ల బొడిచి పొడిచి ఈ విక్రుతిని కొనితెచ్చుకున్నాము. దయచేసి ఇకనైనా మారండి, ఇప్పుడైనా కళ్లు తెరవండి. మనుషులు అంటే మానవత్వం ఉన్నవాళ్లని గుర్తించుకోండి

 జై తెలంగాణ, జై తెలంగాణ, జై జై తెలంగాణ

ఈ నినాదమే మా సమరనాదం
ఈ నినాదమే మా స్వాతంత్ర్యగీతం
ఈ నినాదమే మా స్వేచ్చా సంతకం
పరాయి పాలన మాకొద్దని ఢిల్లీని కదిలించిన మల్లయోదులం
పాలకులు, పాలితులు రెండు కులాల జాడలే నిజమని తెలిసిన కర్మయోగులం
కఠిన పాషాణాలనూ కరిగించిన ఉద్యమ ధీరులం
ఎప్పటికీ తెలంగాణోల్లం
అందుకే జై తెలంగాణే మా ఏకైక నాధం
నిర్జీవమైనా, సజీవమైనా నాప్రతీ అణువణువులో జీర్ణించుకున్న ఉద్యమ శ్వాస
అరవై ఏళ్లుగా అరిగోసలు పడి కాపాడుకున్న నిప్పుల కుంపటి
ఎనిమిదేళ్ల క్రితం తెలంగాణ అనుఫానుల్లో పెనవేసుకున్న ప్రశ్నల ఫరంఫర
అణిచివేతను సహించని దిక్కార స్వరం
అప్యాయతలు అల్లుకున్న కమ్మని మెరటు తనం
ఇది నా మట్టి, ఇది నా గాలి
ఇది నా ఇళ్లు, ఇదే నా నైజం
దేహంపై కర్మజలం చల్లి నా తల్లి భూగర్బంలో తలదాచుకొనే చోటిది
నా నైజం మారదు, నా ప్రశ్న ఆగదు
మార్పు మనుగడకే కాని మనో: గడకు కాదు
అప్పటిది, ఇప్పటిది, ఎప్పటిది
జై తెలంగాణ మెక్కటే
అందుకే.... సోదరా....
జై తెలంగాణ, జై తెలంగాణ, జైజై తెలంగాణ.
ఎనిమిదవ తొలకరిలోకి అడుగుపెడుతున్న
నా తెలంగాణకు అబినందనలు, నా సోదరీ సోదరులకు శుభాకాంక్షలు.

2, జనవరి 2021, శనివారం

Happy new year 2021

 జీవితకాల అనుభవాల్ని

జీవితమంతా వెతికినా దొరకని అనుభూతుల్ని

సంక్షోభంలోనూ సాగే బతుకు భారాన్ని
సంబరంలోనూ దక్కని ఆనందపుటంచుల్ని
కరోనాతో కలిపి అందించిన కాలం కరిగిపోయింది.
రేపు మంచే రావాలని కోరుకుంటూనే కదా స్వాగతిస్తాం
ఐనా... వచ్చేదేదైనా స్వాగతించే స్థైర్యం తెచ్చుకుందాం
క్యాలెండర్ రెక్కలు ఒక్కోటి రాలిపోతుంటే
డైరీలో పేజీలు సిరాక్షరితో రంగుతేలుతుంటే
మరో వత్సరం నులివెచ్చగా స్పర్శిస్తూ సమాగమిస్తోంది.
నిన్నా... నేడు.... రేపు అనుకొంటే
కేవలం అంకెలు
కేవలం రోజులు
కేవలం దారులు
నిన్నా... నేడు.... రేపు అనుకొంటే
సరికొత్త ఉషోదయ ప్రాకారాలు
ఓటమిలోంచి ఎలుగెత్తే విజయనాదాలు
ఆశలతో చిగురించే కొత్తగానాలు
అందుకే అందరికీ అనుకున్నవి జరగాలి
జరిగినవే నిను నిలబెడ్తాయి
Happy new year 2021

బాలూ... వెలిపోయావా...


 బాలూ... వెలిపోయావా...

అమృతాన్ని గళంలో నింపుకొని
గానంలోకి దాన్ని వొంపి
సరాసరి నా చెవుల్లో నింపిన ఆ గాత్రం మూగబోయిందా....
హలోగురు ప్రేమకోసమేరా....
అంటూ నా యవ్వనాన్ని చైతన్యపరిచినా...
ఏదివిలో విరిసిన పారిజాతమో...
నని నా ఊహల్లో సుందర స్వప్నాలు గిసినా...
అంతర్యామి అలసితీనంటూ....
వైరాగ్యాన్ని వో ప్రవాహంలా నాలోకి ఒంపినా...
అది నీ గాత్రానికే చెల్లింది బాలూ....
ఉత్సాహం ఆవిరై
బతుకు మీద విరక్తి వచ్చిన వేల
నీ పాట ఓ ఉత్తుంగ తరంగమై నన్ను సేదదీర్చింది
ఉషారు ఉప్పొంగి ఊరంతా ఊరేగే వేల
నీ గొంతు దాన్ని రెట్టింపు చేసింది
బాదతో ముడుచుకుపోయినప్పుడేమో
హ్రుద్యంగా నీ గొంతు పలికిన బావన ద్రవింపజేసింది
అసలు నువు మాతో లేనిదెప్పుడు
పాటల తోటలో రారాజులా
ప్రతీరోజు నీ గానం వినని తెలుగు ప్రాణం ఉండదు
సంగీతకారుని స్వరాలకి
సాహిత్యకారుని అక్షరాలకి
నీ స్వరం ప్రాణం పోసింది.
కడుపేదవాని కడగండ్లకి
కడుమిక్కిలి సంపదలిండ్లకి
ఆ గాన ప్రవాహం ఒకేరీతిన గారాలు పోయింది.
మాటలకున్న బాషల్ని
నీ గానం చెరిపేసింది
విశ్వజనీనమైన సంగీతబాషతో నీ గళం
చిరస్థాయిగా మా చెవుల్లో మార్మోగుతుంది
ఎన్నెన్ని వైరుధ్యాలు
ఎన్నెన్ని మధురసాలు
అల్లరి పిల్లవాడు మొదలు పండు ముసలి స్వరం వరకూ
నీ గళం వైవిద్యాలు పోతుంటే
వాయిద్యాలు సైతం విస్మయం పొందాయేమో
గోదారి పిల్లతెమ్మెరలను
కృష్ణమ్మ గలగలలనూ
కోకిల కంజీరవాలనూ
ఉషోదయ నులివెచ్చ కిరణాలనూ
ఒకటేమిటి సమస్త ప్రకృతి పరవశాన్ని
పాటలో పొదివిన కంఠమది
బాలూ...
నువ్వెక్కడికీ
వెల్లలేదు, వెల్లువై...
మా లోలోపలికి
మా అంతరాంతరాల్లోకి
మా హ్రుదయాంతరాల్లోకి
చొచ్చుకుపోయావు
లయబద్దమైన నీ ఉఛ్వాస నిఛ్వాసాల్లో
మా ప్రాణవాయువు ఏనాడో లీనమైంది
ఇక గరళ కంఠుని ఎదుట
అమృత కంఠుని కచ్చేరీలు మార్మోగుతుంటాయి
గంగాడి సుధీర్.
(నేను రాసిన పాట నీ గొంతులో వినాలన్న నా కోరిక తీర్చకుండానే వెలిపోయావన్న కోపం నీ మీద బాలూ....)

24, డిసెంబర్ 2020, గురువారం

రికవరి

 


రికవరి

ఎట్లా కోలుకోవాలి, ఏం చేయాలి, ఏం అర్థంకావడం లేదు, ఆలోచిస్తుంటే తల బద్దలైపోయేలా ఉంది, గత ఐదు నెలలుగా ఇదే ఆలోచన, ఏ పని చేస్తున్నా మనసు స్థిమితంగా ఉండడం లేదు, నాన్న భలవంతం మీద ఇంటర్లో చేసిన వ్యవసాయ పనులేగనక రాకపోతే ఇప్పుడు మరింత కష్టమయ్యేది, ఇక ఏదో ఒకటి తేల్చుకోవాలి నాన్చుకుంటూ పోతే అసలుకే మోసం వచ్చేలా ఉంది. ఇట్లా ఆలోచనల్లో ఉండగానే రాజు ఏంది బిడ్డా, గంత సోచాయిత్తన్నవ్, ఫా ఇంటకి రావా, పొలానికి నీళ్లు పారుతున్నయ్ గదా... అని ఈరయ్య మామ పిలిచే సరికి తేరుకొని ఆ వత్త మామ, బోదాం పా అని బండి స్టార్టు చేసిన, వెనకాలే కూర్చున్న ఈరయ్య మామ పోలం కూడా మా పొలం పక్కనే ఉంటది, ఊరికి రెండు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న పొలంనుంచి బండి మీద పోతుంటే రాజు, మళ్ల నీ నౌకరి చాలైతదా... ఎప్పుడు బోతవ్ పట్నానికి అన్న మాటలకి సమాదానంగాఏం నౌకరో ఏమో మామ, గప్పుడు చదువుకొమ్మంటే ఇనకపోతి, గవర్నమెంటు నౌకరి రాకపాయే, గిప్పుడు అనుభవిత్తన్న తుమ్మితే, దగ్గితే ఊడిపోయే నౌఖర్లతోని వామ్మో తుమ్ముడు, దగ్గుడా... ఆ మాటలింటెనే భయమైతాంది, ఏం బతుకులోపో మా తాతలప్పుడచ్చిన గత్తర మల్ల పది తరాలకు గాని రాదన్నర్, దీనియవ్వ ఈ మయాదారి రోగం మనకే తగులాల్నా.... ఏమో మామ గీ రోగం రోజు రోజుకు పెరగవట్టె, ఐనాగని అన్ని చాలయితున్నయి, మా కంపెనీకేమైందో ఇంకా ఐతలేదు, పోదామంటే. ఏం జేయాల్నో అర్థమైతలే, ఆడికి బొయి ఏదో ఓటి సూసుకుందామంటే, ఏడుండాల్నో సమజైతలేదు, ఎంత జీతమిత్తరో ఏమోనని బుగులైతుంది, కిరాయికి భయపడి ఉన్నరూం ఖాళీ జేసి పెండ్లాం పిల్లల్ని ఈడికే తీసుకొత్తి, గిప్పుడు మళ్ల  బోవుడెట్లనో.. ఏమో... అవ్ రాజు నాకు తెల్వకడుగుతా... ఎందుకయ్యా మీకు గా పట్నం మీద గంత మోజు, ఏముంటదాడ, మాశెడ్డ లావు ఆరాటం గాకపోతే” “అరే.. ఏంది మామ గట్లనవడ్తివి, ఎంత సంపాదించినా.. ఆడి ఖర్చుల్ల బట్ట, పొట్టేనాయో, ఏమో బాగా సంపాదించి మిద్దెలు కడ్తినా.. మేడలు కడ్తినా... నీయవ్వ మంచిగనే అంటర్ పో పట్నపోల్లని” “గాకపోతే, రెక్కలురాంగనే పల్లెలిడిసిన బిడ్డలు మల్లొత్తుండ్రా... పల్లెబతుకు ఇగో సూడు మనూరి రాముల గుట్ట లెక్కయింది, ఎనుకట నక్కవాగొచ్చినప్పుడల్లా... గీ గుట్టమీదకేయి నీళ్లొచ్చి మన శెర్ల వడేటియి, ఎంత మంచిగుండేదో... గిప్పుడు మీరు బోయి చూత్తున్నరు జూడు ఆటర్పాల్స్ గట్ల, ఇటొచ్చే పిల్ల కాలువ రాను రాను పూడుకపోయి, లీళ్లు లేవు, అందం లేదు” “అవునే మా బాపుగూడ మస్తు సార్ల అంటడు గీ ముచ్చట అని మాట్లాడుకుంటూ ఈరయ్య మామ ఇల్లు రావడంతో దించేసి ఇంట్లో కెల్లేసరికి నా భార్య వాకిట్లనే ఎదురయిగా స్కూలోల్లు ఊకె సతాయిత్తండ్రు ఇప్పటికే రెండ్నెళ్లాయే, క్లాసులు ఇంటుండ్రు గని ఫీజు కడ్తలేరని నీయవ్వ ఈడు చదివే మూడో తరగతికి ఏమర్థమయితయే ఆన్లైన్ క్లాసులు, ఐనా మళ్ల పట్నం బోయేదెప్పుడు, ఆడ చదివిచ్చేదెప్పుడు, అప్పుడు గడ్ధాం తియ్, నువుగూడ ఊకె పోరన్ని సతాయించకు చదువూ... చదువూ... అని” “మంచిగనే ఉన్నది యవ్వారం పీజు ముచ్చటెత్తుతె చాలు సిగాలూగుతున్నవ్, అయింత స్కూళ్లకెయి తీసెత్తె మల్లబోయినంకా ఏడెత్తవ్ పోరన్ని, చిన్నదానికి గూడ యూకేజీ ఆన్లైన్ క్లాసులు షురువుజేత్తరు గావచ్చు, గప్పుడెట్ల మల్ల అని మాట్లాడుతుండగానే, బిడ్డా తమ్ముడు చవితికత్తుండట, ఆటోలు గిట్ల ఏం నడుత్తయో, ఎమో సిరిసిల్ల పోయి ఎక్కిచ్చుకరా, ఒకసారి పోన్ల మాట్లాడు ఎప్పుడత్తడోఇంట్లోకొస్తూనే చెప్పిండు బాపు, గామాట ఇన్నడో లేడు మా పెద్దోడు డాడీ, సిరిసిల్ల నేను వస్తా....కేక్ కొనుక్కుందాం అని మారాం చేశాడు, అప్పుడెప్పుడో కేక్ కావాలని గొడవ చేస్తే సిరిసిల్ల పోయినప్పుడు తెచ్చుకుందాం అని చెప్పిన ముచ్చట జ్ణాపకం ఉంచుకొనిగిప్పుడొద్దు బిడ్డా... కరోనా ఉంది గదా... బైటకి బోవద్దు, బైటయి తినొద్దు, నీకు అమ్మ చేసిత్తదితియ్ అని నచ్చచెప్పి, బిటెక్ పాసయి ఏదో చిన్న సాఫ్ట్ వేర్ కంపెనీలో పనిచేస్తున్న తమ్ముణ్ని సిరిసిల్ల పోయి బైక్ పై ఎక్కించుకొని వస్తుంటేభాస్కర్, ఎట్లుందిరా, హైద్రాబాద్ అని అడిగిన గట్నే ఉందన్నా... అన్నైతే చాలయినయి, రోడ్లమీద జనం మనుపటిలెక్కనే తిరుగుతాండ్రు, లోపల్లోపటైతే బుగులున్నట్టే ఉంది గని, ఇగ తప్పుతదా... మరి.” “అవ్ మా కంపెనీ దిక్కు బోయినావురా... ఏమంటున్నర్, ఎప్పుడు చాలయితదటా...” “ఆ బోయినన్నా... మూసే ఉంది, టూరిజం కంపెనీ గదా... ఇంకా చానా రోజులయ్యేటట్టే ఉంది.” “వేరేదేదైనా చూడుమంటి గదరా... ఏమైంది ఆ అడుగుతున్న అన్నా... ఏవ్వలూ కొత్తయి తీస్కునేటట్టు గనవడ్తలేదు, చూద్దాం తియి కొన్ని రోజులు ఇట్లా మాట్లాడుతుండగానే ఇంటికి చేరుకున్నాం. రాత్రి అమ్మ చేసిన వంట తినేసి పడుకున్నాం. తమ్ముడొచ్చిండు గదాని పొలం పక్కనే ఉన్న ఈదుల్లో ఆశాగౌడ్ అన్నకి మంచి ఈత కళ్లు ఉంచుమన్న, తెల్లారి పోలంల లీళ్ల గలుమలు అన్ని చూసుకొనే సరికి ఆశాగౌడన్న కళ్లు తీసుకొచ్చి చెట్టుకింద పెట్టిండు, వచ్చేటప్పటికి ఇంకా తమ్ముడు లేవలే అందుకే ఒక్కన్నే పోలానికొచ్చిన, తమ్ముణికి పోన్చేసి రవిగాడత్తడు ఆన్తోటి బండెక్కి పోలం దగ్గరికి రారా కళ్లు తాగుదాం, అట్నే అచ్చేటప్పుడు ఎంకటేశ్గాని దూకాణ్లకేంచి ఫాలాల్లల్ల కారం కలుపుకొని తే అని చెప్పిన. ముగ్గురం కూసొని కళ్లు తాగుతున్నం, అబ్బా కళ్లు మస్తుందన్నా, చానా రోజులైంది మంచి కల్లు తాగక అన్నాడు తమ్ముడు, వెంటనే రవిగాడు అవ్ ఇయ్యాల్ల కల్లు మంచిగుంది, మెదుగాల్నే చెప్పినవా అన్నా అన్నాడు, అవున్రా, నిన్ననే చెప్పిన జర తమ్ముడత్తుండు మంచిదుంచే అని ఆశన్నకి” “గదీ సంగతి, నీయవ్వ ఊర్లకి అందరొచ్చేసరికి, రోజు దసరా లెక్కనే అయింది, కల్లుగూడ సరిగ్గ దొరుకుతలే, దొరకకపోతే మానే, సంబురంగుందే ఊర్ని చూస్తుంటే... పండగలకి, పబ్బాలకి కలకల్లాడే ఊరు, మీరంతా అచ్చేసరికి మస్తుగుందే. మళ్ల ఎప్పుడు బోతరే మీరంతా... అని రవిగాడనే సరికి గమ్మతనిపించింది, అవును నిజమే కదా దసరా పండుగప్పుడే కలకల్లాడే మా ఊరు గత ఐదునెల్లుగా ఇట్లనే ఉంది, ఈ మద్యనే ఒక్కొక్కరూ మళ్ళీ హైదరాబాద్లో పనులు మెదలయి పోతుంటే మల్లా మా పల్లె వెలిసిపోతున్నట్టనిపిస్తుంది. ఎక్కడ్రా అందరూ పోనేవట్టె, నీయవ్వ మా కంపెనే ఇంకా చాలయితలేదురా పోదామంటే అన్నాన్నేను, ఆ మాటలు వింటూనే రవిగాడుఎందుకన్నా ఈడ్నే ఉండరాదే, సాప్ట్ వేరోడు ఎవడత్తున్నడు గనుక, బాస్కరుగాడెట్లాగు ఊరికి రాడు, నువ్వన్న ఈడ్నే ఉండి ఐదెకరాళ్ళ మంచిగ పండిచుకుంట ఉండరాదె, గప్పుడంటె నీళ్లు లేవగని, గిప్పుడు మత్తుగనే ఉన్నయే మెల్ల మెల్లగా నిషా మెదలయే సరికి వాడి మాటలు పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. ఇంటికి పోయేసరికి అమ్మ చికెన్ వండడంతో కడుపునిండా తినగానే నిద్ర ముంచుకొచ్చింది. నిద్రలో ఉండగానే డాడీ... లే... బన్నీగాడుగిట్ల వాటర్ పాల్స్ పోతుండ్రంటా మనమూ పోదాం లే...లే... పెద్దొడు అరుస్తూ ఊపడంతో నిద్రలోంచి మెలుకువ వచ్చింది. రోజూ కురుస్తున్న వానలకి మానేరుకి వరదొచ్చి, నర్మాల నిండిపోయి మత్తడి దుంకుతుందని ఒక్కొక్కరు పోయి చూసొస్తుండ్రు బిడ్డా... కరోనా ఉందిగదా, గిప్పుడొద్దు, మల్లెప్పుడన్న బోదాం తియ్ అనంగనే మా అమ్మ అందుకుంటూఅరేయ్, ఊకె కరీనా.. కరీనా... అనకురా, మత్తడి దుంకేటప్పుడు పోతే ముచ్చటగని, ఎప్పుడోబోతే ఏమత్తదిరా... మనం గూడ బోదాం తియ్ బిడ్డ అని మనుమన్ని సముదాయించింది, దానికి తమ్ముడు గూడఅవన్నా రేపు బోదాం, శీనుతాత ఆటో కిరాయి మాట్లాడుతా అందరం బోదాం అనడంతో ఇంటిళ్లిపాది దానికి వంత పాడారు,  కరోనాగురించి రోజూ మీడియా హడావుడి తప్ప గవర్నమెంటు ట్రీట్మెంట్ బాగుంది అని తెలవడం, ఊర్లో అక్కడక్కడా కేసులు వచ్చినా... పెద్దగా ఎక్కడా ప్రమాదాలు, తెలిసిన వాళ్ల చావులు లేకపోయే సరికి ఆ ఏమైయితది తియి అనే దైర్యం వచ్చినట్టుంది జనాలకి, బాగానే తిరుగుతన్నరు, మెల్ల మెల్లగా నార్మల్ అయితున్నరు. తెల్లారి అంతా నర్మాలకి పోయి చూసొచ్చుడు, మర్నాడు వినాయక చవితి పండుగలతోటి బిజీబిజీగా గడిచి, ఊరికే ఉండే దిగులు అంతగా బయటపడలేదు, రెండ్రోజులు గడిచాయి, రెండ్రోజులు ఆన్లైన్లో వర్క్ ఫ్రం హోం చేసినా వారంలో మూడ్రోజులు ఖచ్చితంగా ఆఫీసుకి వెళ్లాల్సి రావడంతో సెలవులు ఐపోయి హైదరాబాద్ వెల్లడానికి సిద్దమవుతున్న తమ్మునితో బాపుభాస్కర్, నీ ఉద్యోగం కుదుర్కున్నట్టేనా...మరి, బండలింగంపెళ్లోల్లు ఒకతీరుగ అడుగున్నరు, ఏమంటవ్ అని పెళ్లి గురించి అడగడంతో వాడు,బాపు, ఒక్కయాడాదాగు, కొంచెం పెద్ద కంపెనీల జాయినయినంక చేసుకుంటా” “అట్లగాదు బిడ్డా ఏ అయిసు ముచ్చట అప్పుడే తీరాలే” “ఎండకాలం దాంకనన్న ఆగు బాపు, ఇప్పుడచ్చే జీతం సరిపోదు అన్నమాటతో బాపుగూడ తమ్ముణ్ని భలవంతం చేయలే, ఏడాదిదాక కాదేమో అనుకొన్నోళ్లకి తమ్ముణి నోటితోనే ఎండకాలం అనే ఆర్నెల్ల మాట వచ్చేసరికి ఆగిపోయిండ్రు అమ్మ బాపులు. ఆ రోజు రాత్రి పడుకునే ముందు తమ్ముణితోఅరేయ్, ఏమన్నజేసి ఏదో ఓ నౌఖరి జూడ్రా...పదిగేనువేలచ్చినా సరె, గిప్పుడు హైద్రాబాద్ల రెంట్లుగూడ తగ్గినయట గదా, రేపో మాపో బళ్లు చాలయితే పోరన్ని తోలాలే గదా...” “నేను మస్తు ట్రై జేత్తున్నన్నా.... ఏడ లేవంటుండ్రు, గాకపోతే గా బట్టల షాపుల్లల్ల, దుకాండ్లల్ల ఉన్నయంటుండ్రు గని జీతం తక్కువ, పనెక్కువ, పొద్దంత నిలవడే ఉండాలె, అచ్చేటోళ్లకి కరోనా ఎవలకున్నదో తెల్వదు, గీటైంల అవసరమా అద్దన్నా... మా మాటలు వింటున్న అమ్మ కలుగజేసుకొని అవ్ బిడ్డా, మెన్నటిదాకంటే పండక ఏడ్తిమి, ఇప్పుడేమైంది బిడ్డా, మన బోరు నిరుటి యాసంగిల కూడా మూడెకరాలు పారిచ్చింది, రేపో మాపో మలకపేట నింపుతరట, మనకు కాల్వలు రాకున్నా భూమిల అంగాము నీళ్లుంటయ్, మంచిగ పండిచ్చికుంటే ఈన్నే నెలకు ముప్పైవేలు పడ్తయి బిడ్డా, జర సొచాయించురా వెంటనే బాపుఅవ్ బిడ్డా, నేనుగూడ గిదే జెప్దమనుకుంటున్నా, కానీ ఇంత చదువుకున్నోనివి ఏమనుకుంటవో అని ఆగిన, మాగ్గూడ ఇగ శాతనయితలేదు, నువ్వుంటే అన్నింటికి తోడుంటది. పంటగూడ మంచిగత్తుంది, ఆడేడ్నో బిక్కు బిక్కుమనుకుంట ఉన్నదానికన్నా ఈడ రాజులెక్కుండచ్చు బిడ్డా, గిప్పుడన్నిటికి ట్రాక్టర్లేనాయే పెయికి కట్టంగూడ తెల్వది బిడ్డా నా బార్య కలుగజేసుకుంటూమంచిగనే ఉంటదిగని అత్తా... పోరగాండ్ల చదువెట్లా... మేమే సక్కగ చదువుకోక ఇబ్బందులు పడ్తన్నమ్, పిల్లలకి చదువుల్లేకపోతే.... అమ్మ మాట్లాడుతూఈడ గూడ మంచి బళ్లున్నయి బిడ్డా... ఇంగ్లిపీసే గావాల్నంటే సిరిసిల్లకేయి ఇస్కూలు బస్సులు గూడ అత్తున్నయ్, ఆడికి పంపుదాము వెంటనే తమ్ముడుఔనన్నా... నాగ్గూడ నువ్వీడుంటనే మంచిదనిపిత్తుంది, ఒక్క వరే గాకుండా రక రకాల పంటలు, రక రకాల పద్దతుల్ల పండియ్యన్నా.... మంచి దిగుబడితో పాటు పైసలు గూడ ఎక్కువత్తయి, గిప్పుడు సర్కారు పాలీహౌజులకి, డ్రిప్ ఇరిగేషన్కి సబ్సిడీ లోన్లిత్తుంది, గా కొండాపూర్ల సురేష్ గాడు పాలీహౌజ్ పెట్టి కూరగాయలు పండిచ్చుకుంట నెలకి ముప్పైవేలు సంపాదిత్తుండు, నాటు కోళ్లతోని మల్లో ముప్పై వేలు తీత్తుండు, ఓసారి చూసిరా... నీకేం గావాల్నన్న మన పోన్లనుంచే పన్జేసుకోవచ్చు, ఆలోచించన్నా... అమ్మా నాన్నలు కూడా మళ్లీ మళ్లీ ఇదే ముచ్చట చెప్పిండ్రు. నా బార్య కూడా ఆ ఇరుకిరికు రూములకన్నా ఊరే మంచిగుంది అనుకుంటుంది, పిల్లల చదువులకి కూడా బెంగలేనట్టే అనిపించింది. ఇగ నేను కూడా ఒక నిర్ణయానికొచ్చేశాను, తెల్లారి తమ్ముణ్ని బస్సెక్కియ్యనీకి సిరిసిల్లల దింపి అగ్రికల్చర్ ఆఫీస్కి పోయి పాలీహౌజ్తో పాటు, మినీ గోదాం కోసం అప్లికేషన్ పెట్టుకొని వచ్చిన, మూడు, నాలుగు నెలలు గడిచిపోయినయి, రోజు పొలం పనులకు తోడు పాలీహౌజ్లో మడులు కట్టడం, తీగలు చుట్టడం, కూరగాయలు, ఆకు కూరలు తెంపి సిరిసిల్ల మార్కెట్కి పంపడం. చాలా బిజీ అయిపోయింది. ఒక్క టమాట విషయంలో చాలా ఇబ్బందులొస్తున్నాయి ఒక్కసారే దర అమాంతం పడిపోయి గిట్టుబాటు కాదుకదా... కనీసం ట్రాన్స్పోర్ట్ చార్జీలు కూడా రావడంలేదు. ఇంతలో ఇరిగేషన్ ఆఫీసర్లతో కలిసి నక్కవాగు కాలువ పూడిక తీపియ్యడం కూడా అయిపోయింది. ఒకవైపు గోదాం పనులు కూడా చివరికొచ్చాయి. ఈ సారి బాస్కర్ హైదరాబాద్ నుండి వచ్చేటప్పుడు టమాట సాస్ తయారు చేసే మిషన్ తీసుకొచ్చిండు, దాంతో పాటు ప్యాకేజింగ్ చేసి అమ్మడానికి రికవరీ అనే బ్రాండ్ పేరుని రిజిష్టర్ చేయించి, స్టిక్కర్లు కూడా పట్టుకొచ్చిండు, టమాటాలని మార్కెట్కి తీసుకెళ్లకుండా నాణ్యమైన సాస్ తయారుచేసి మా ఊరితో పాటు చుట్టుపక్కల మండలాల్లో, సిరిసిల్లాలో అమ్మడం మెదలు పెట్టాను, మంచి నాణ్యతతో తాజాగా అందిచడంతో కొద్దిరోజుల్లోనే మా బ్రాండ్ మంచి పేరు తెచ్చుకుంది, గోదాం కూడా పూర్తవడంతో మా దాన్యంతో పాటు, మా ఊరి రైతుల దాన్యాన్ని కూడా నిలువ చేసి రేటు వచ్చినప్పుడు అమ్మడంతో పాటు రికవరీ బ్రాండ్ పేరుతో పురుగుమందులు లేని అన్నిరకాల దాన్యాలని సైతం ప్యాక్ చేసి అమ్మడం మెదలుపెట్టాను, ఇప్పుడు నేను, నాకుంటుంబంతో పాటు మా ఊరివాల్లు మరో పదిమందికి నేనే ఉపాది చూపగల్గాను. ఇలా ఆనందంగా జీవితం సాగిపోతున్నప్పుడే తమ్ముడి పెళ్లి కూడా జరిగిపోయింది. అప్పుడే కురిసిన వర్షాలకి నక్కవాగు పొంగిపోయి కాలువ రాముల గుట్టనుండి అందమైన జలపాతంలా చెరువులో కలుస్తుంటే మా ఆవునూరు ఇప్పుడొక పెద్ద టూరిస్ట్ ప్లేసయిపోయింది. ఆ జలపాతంలో సందడి చేస్తున్న మా పిల్లల్ని చూస్తూ ఒక్కసారి గతంలోకి జారిపోయాను, అంతా కలలా అన్పిస్తుంది, కరోనా విలయం నా జీవితాన్ని, మా ఊరిని ఎంతలా మార్చిందో తల్చుకుంటే చాలా గమ్మత్తుగా అనిపిస్తుంది. సంక్షోభంలో సైతం అవకాశాలు దాక్కొని ఉంటాయి, వాటిని అన్వేషించి అందుకుంటే విజయాలు ఎలా వరిస్తాయే నన్ను చూస్తేనే అర్థమయితుంది. ఇప్పుడే కాదు భవిష్యత్తులో ఎప్పుడూ ఎట్లాంటి కష్టం వచ్చినా అదిగమిస్తాననే నమ్మకం కుదిరింది. దీనికంతటికి కుటుంభ మద్దతుతో పాటు, సాదించాలనే కసి నన్ను ఎలా మార్చిందో, ఎలా రికవరీ చేసిందో అనుకుంటూ ఉండగానే పరుగెత్తుకుంటూ తడిబట్టలతో నా ఒళ్లో దుంకిన నాకూతురు డాడీ, దా ఫాల్స్ దగ్గరికి పోదాం రా... ఎంత మంచింగుందో అనడంతో ఈ లోకంలోకి వచ్చాను,   సరే తల్లి ఎక్కువ తడువకు సడిదయిద్దీ అనడంతో అక్కడే ఉన్న నాభార్యవామ్మె మళ్లా సడిదా...... అని ఆశ్చర్యంగా నవ్వడంతో నేను ఆమెతో నవ్వులు కలిపాను.